Wonen & huishouden

Verhuizen naar een andere provincie: Hoe ik het ervaar

[et_pb_section fb_built=”1″ admin_label=”section” _builder_version=”3.0.47″ custom_padding=”0|0px|54px|0px|false|false”][et_pb_row custom_padding=”0|0px|27px|0px|false|false” admin_label=”row” _builder_version=”3.0.47″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”3.0.47″][et_pb_text admin_label=”Text” _builder_version=”3.21.1″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat”]

Ik ga verhuizen naar een nieuwe provincie, van de stad naar een dorp, en dan ook nog eens een dorp waar ik nog nooit eerder van had gehoord tot ik het huis zag waar wij heen verhuizen. Aankomende zondag is het zo ver. Het klinkt allemaal zo simpel, maar zo makkelijk is het eigenlijk helemaal niet. Hoe ervaar ik het toch om naar een compleet andere plek te gaan?

Als klein meisje riep ik altijd al naar het platteland te willen verhuizen, ver weg van de grote stad. Ik ben opgegroeid in Leiden in een relatief rustige wijk, maar binnen no-time in de drukke stad. Ik heb het altijd als te druk ervaren, dus de rust sprak mij wel aan. Texel, Groningen of Brabant riep ik altijd. Dat is mijn bestemming. Toen ik mijn vriend onmoette die zijn roots in het Brabantse land heeft liggen, was 1+1=2. Zodra de relatie serieuzer werd, en we verder moesten kijken, was er geen discussie mogelijk: Brabant.

 

”Opeens kwam het besef dat ik best veel moet achterlaten, en een heel nieuw leven moet opstarten!”

Van het een komt het ander. Heel Brabant afgespeurd en we kwamen uit op een huisje in een dorpje. Voor we het wisten was het zeker: We kopen dat huis! Blijdschap, en tegelijk voelde ik een soort beladen gevoel over mij heen komen. Voor mijn vriend is het makkelijker. Hij verhuist als het ware terug naar het thuisfront. Voor mij voelt het alsof ik naar het buitenland ga. België wel te verstaan. Want dit keer zit ik dichterbij de Belgische grens dan bij mijn geliefde familie. Opeens kwam het besef dat ik best veel moet achterlaten, en een heel nieuw leven moet opstarten!

En ja jongens, ik overdrijf niet. De mentaliteit in de steden Leiden, Den haag en Rotterdam waar ik altijd te vinden was is toch anders dan in dat lieve dorpje waar voornamelijk ouderen wonen. De mensen zijn in Brabant veel opener naar elkaar toe, begroeten elkaar sneller en er komt meer hulp uit de handen voor elkaar. Althans, dat is wat ik tot nu toe heb gemerkt. Een lichte dialect is wel te merken en bepaalde voetbalclubs in de omgeving heb ik nog nooit van gehoord. Ik voel mij echt een toerist in eigen dorp. Alsof ik een inburgeringcursus nodig heb.

 

”Al met al ben ik super blij dat mijn meisjesdroom langzaam werkelijkheid wordt.”

Al met al ben ik super blij dat mijn meisjesdroom langzaam werkelijkheid wordt. Ik woon in een dorp, met de fiets in de rust van het platteland en nog altijd openbaar vervoer dichtbij zodat ik mijn familie niet hoef achter te laten. Een woninkje met een tuintje, waar het boompje en naambordje snel geplaatst gaan worden. Ons eigen paleisje, waar ik mijn toekomst ga voortzetten en een nieuw bestaan krijg. Want zo ervaar ik het. Het is geen nieuwe bladzijde of hoofdstuk. Het is een heel nieuw boek wat ik begin te schrijven. Berichtje aan familie: Mochten jullie nu denken dat je van me af bent dan zit je er goed naast. Ik blijf jullie opzoeken, en hoop dat het andersom ook zo zal zijn.

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]
Like & deel Thuisvrouw

2 Comments

  • Sabine

    Ik ben 9 jaar geleden van een dorp naar een ander dorp in de randstad gegaan, groot verschil qua mentaliteit en ja ook ver van mijn familie vandaan maar het werkt wel. Je went er vanzelf aan en leert nieuwe mensen kennen, nooit verkeerd. Komt vast goed 😉😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *